1. 4 il türklər demiş çıxdıq o sevgili ilə. işlər ciddiyə minəndə ise hər tərəfdən əngəllər gəlməyə başladı. hem o terefdən həmdə bizim tərəfdən. bizimki elə-belə olmadı telebe idik, amma sevgilimiz türkiyədə (izmir) olduğu üçün her ay o sikilmiş yolu avtobusla (36-42 saat. gediş dönüş 72-84 saat) gelirdik nədir-nədir bir-iki saat sevgilimizi göreyeceyik diye. o yolu pulsuzluqdan tırlarla gəldiğim günler olub. mövzu istemeyə gelince qızın atası “menim azeriye vereceyim qızım yoxdur” dedi. ve elçilere bildiğin siktir olun evimdən demiş. sevgilide normal olaraq atasının anasının yanında durdu. sevgiliyə sadece siktir ol o senin atan o da anan dedim başqa bir şey demedim. ama indi oturub düşündükde o zaman çox böyük götlük etmişem. sevgiliye qarşı deyil onun atasına qarşı.
deliqanlıyıq, ergenik ve bir terefden de milliyetçilik cırır yəni ən pik seviyesinde. belə bir adama durub “menim azeriyə vərəceyim qızım yoxdur” demek heyatı ile aşıq-aşıq oynamaq deməkdir. söhbet mene çatandan sonra atasına zeng ettim ve “azeriye vereceyin qızın yoxdur ama bil ki, qızıvın qaymağını azəri yedi, yoğurtunu da kimə verirsən ver umrumda değil” deyip telefonu üzüne bağladım. ondan sonra sevgilinin zengləri gelmeye başladı ki, acılı bir zaman keçirsem de heç birine cavab vermedim ve mövzunu da tam olaraq bağladım.
daha sonra belli oldu ki, men telefonu söndürenden sonra adamın üreyi tutub və gizli infakt keçirib xestexanaya aparıblar. yeni uzun sözün qısası oğraşlıq ettiğimin ferqindeyem ve heyatda en çox vicdan ecabı çektiyim bir hadisedir. helə də özümü bağışlaya bilmirəm…