10. bəzi şeylər var ki,geridə heç unudulmayacaq xatirələr buraxır. alça da bunlardan biridi mənimçün.
məktəb illəri zamanı 4 oğlan dərsə gedib gələrdik. və 2-3cü sinifdə oxuyan şagirdlər olaraq hər gün fərqli yolla evə qayıdardıq. bayıl 6 hissədən ibarətdi deyə hərlənib fırlanıb yenə də evə gəlib çıxmaq olurdu başqa yollarla.
bir dəfəsində bizimçün yeni bir məhlə sayılacaq bir məhlənin həndəvərindən keçəndə yelləncəkli və digər atraksionlu sovetski binaların arasında alça ağacları olan bir məhlə kəşf etmişdik. əslində orda bizi cəlb edən yelləncək və o dairəvi sovetski dəmir karusel idi. amma və lakin hüseyn alça ağaclarını görənədək. yaşımız və boyumuz balaca ağac isə çox böyük, hündür və budaqları isə aşağı boşluğa sallanırdı. kökü məhlədə olsa da üstünə çıxsan qızqalasından aşağı baxırmış kimi hiss edirsən. biz sadəcə məhlə tərəfdə olan yerinə qədər çıxıb cibimizi evə çatana qədər yol boyu yeyə biləcəyimiz qədər alça ilə doldururduq. hüseyn isə lap irəlilərə doğru çıxıb bütün ciblərini doldurub geri qayıdırdı. hər dəfə ölmədən geri qayıtdığı üçün üzündən öpüb qucaqlayırdıq. -* təsəvvür edin bir anlıq. çünki yolumuzu dəyişmişik uşaq olaraq beynimizdə onsuz da özümüzü günahkar hiss edirdik hər dəfəsində. bir də yıxılıb başımıza iş açmayalım deyə sonra sırayla ancaq birimiz irəliləyərdik.
hətta bəzən biz yığdığımız yolda bitərdi həmən o irəliyə gedənin yığdıqlarını digər 3müz yola gətirib təzədən bölüşdürərdik. sabah da mən irəliyə gedəcəm sizinki tez qutaranda öz alçalarımı böləcəm ədasıyla -*
nə günlərdi amma...