12. bu gün avropanın mədəniyyət mərkəzi olan ölkəsində metroların birindən istifadə edirdim. yanımda iki-üç azyaşlı uşaq əyləşmişdi. qarşımda isə yeniyetmə gənclər. qız oğlanın sifətinə sığal çəkir oğlan qızın qulağını dişləyirdi. ürəyimin sıxıldığını hiss elədim, elə bil təzyiğim qalxmışdı. ətrafıma baxdım ki, insanların reaksiyasını görüm. insanlar o qədər əsəbləşmişdilər ki, heç qız ilə oğlana baxmırdılar. bəziləri utandığından başını aşağı salıb telefonu ilə məşğul olur, bəzisi isə əsəbdən üzünü yana çevirmişdi. yanımdakı uşaqlara baxdım. gördüm balaca əlini qızın əlinə uzadıb və əl-ələ tutuşublar. gördüm dözə bilmirəm. ayağa qalxdım oğlana iki şillə, qıza bir təpik vurdum. axşam jason statham-ın sonuncu filminə baxmışdım deyə qaza gəlmişdim. cəhd dönərək uşaqlara: "narahat olmayın sizin qurtarıcınız burdadır" - dedim. baxdım ki, atası mənə əsəbi-əsəbi baxır və qorxmuş uşaqlarını sakitləşdirməyə çalışır. o an anladım ki, uşaqlar bacı-qardaşdı və buna görə əl-ələ tutublar. sonra gördüm ki, insanlar mənə çevrilib və təəccüblü, qorxulu, əsəbi şəkildə məni süzür. indilərdə qarşımdakı gənclərin asayişini pozduğum və təpik vurduğum üçün polis departamentinə aparırlar məni. deyəsən məsələ ciddidir. səfirlik telefonu götürmür.

-----

artıq içəridəyəm. məni günahkar gördükləri üçün həbs olunmuşam və yəqin ki, ölkədən uzaqlaşdıracaqlar. heç vecimə də deyil. qayıdacam "mədəniyyətin" beşiyi olan ölkəmə. əlimə alacam təsbeh. amma nədənsə heç kəs məndən danışmır. heç kəs mənim qəhrəmanlığıma qoz qoymur. sanki dünyanın, ölkənin vecinə deyiləm. ucuzlaşan euro , bahalaşan dollar, zəlzələ, işə tələsmək hər şey sanki mənim etdiklərimdən daha vacibdir.