152. həyatda insan faciələri qədər insana nələrisə öyrədən başqa bir mühüm detal yoxdur. xəbərsiz xəyanətə uğrayan qadının gecələr yatmayıb da ərini gözləməsi, tək yaşayan və ya boşanmış ya da həyat yoldaşını itirmiş orta yaşlarda bir kişinin evə qayıdanda gördüyü yuyulmamış qablar qarşısında olan çarəsizliyi və ya açıq qalan televizor arasındakı kədər bu iki misal arasında fərq görmürəm. sadəcə bir şeylərin fərqinə hərəkətlərlə yox düşünməklə varmaq lazımdır. düşünmək, insanın öz faciəsini düşünmək onun çata biləcəyi ən böyük müdriklikdir. bizlər dostoyevskinin alçaldılmış və təhqir edilmiş insanlarıyıq. bəsit xoşbəxtliklər ötəridir. geriyə baxırsan yalnız kiçik xoşbəxtliklərin səni tərk etdiyini görürsən və hər şey daha da dözülməz olur ..