67. "axmaq" şeirimin günün entrilərinə düşməsi ilə köhnə şeirlərimə baxıb nostalji yaşamağıma səbəb olan başlıq.
bu münasibətlə də eramdan əvvəl yazdıqlarımdan birini paylaşım dedim.

elə uzaqdasan ki, sevgili,
elə bil tutsam qulaqlarımı adımı çağıracaqsan,
yumsam gözümü üzümə üfürəcəksən nəfəsini.
elə baxırsan ki,
elə bil nə sən görəcəksən bundan sonra məni,
nə mən görmüşəm bu günə qədər kiminsə mənə baxmağını.
lap hələ bir az da sevgidən coşub, özümüzü inandırsaq
elə bil heç olmamışıq bir-birimizdən əvvəl.

elə gülürsən ki, sevgili...
elə bil dünyada tək dərdim sənin gülməməyin imiş...