4. 3 aydır fasiləsiz olaraq zehni və fiziki olaraq iliklərimə qədər hiss etdiyim tək duyğu yorğunluqdu. beynim bildiyim şeylər xaricində heçnə qəbul etmir və bildiyim şeyləri də unuduram deyəsən. çökmüşəm sözün əsl mənasında. qarışığam və özümü unutmuşam. günü 14 saat və bəlkə bəzən daha çox olan işimin həftənin bir gün istirahətini sadəcə yatmaqla keçirən mən sabahı günü əvvəllər boş vaxtlarımda etdiklərimi təkrarlamadığım üçün özümü lənətləyirəm,amma gələn istirahət günü yenə eyni şey olur - yatıram. əsəbiləşməkdən,insanların mənasız kaprizlərini çəkmək və mənasız suallarına bütün gün cavab verməyə məcbur olmaqdan,adam yerinə sayılmayacaq cinsdən olanların sözlərini eşitməkdən və bunların hamısına sadəcə standart azərbaycansayağı maaşa görə tab gətirməkdən bezmişəm.
böyümək,məsuliyyətlərinin olması çox pis şey imiş.