4. şehriyarın bütün şerlerindeki kimi burda da veten hesretinin her misrada hiss olunduğu şer.


həci sultan əmmə gedib təbrizə
amma nə tebriz ki, gələmmir bizə,
balam, durun qoyaq gedək evimizə,
ağa öldü, tufağımız dağıldı,
qoyun olan yad gedibən sağıldı.


heydər baba, dünya yalan dünyadı,
süleymandan, nuhdan qalan dünyadı,
oğul doğan, dərdə salan dünyadı,
hər kimsəyə hər nə verib, alıbdı,
əflatundan bir quru ad qalıbdı.


heydər baba, yaru-yoldaş döndülər,
bir-bir məni çöldə qoyub, çöndülər,
çeşmələrim, çıraqlarım söndülər,
yaman yerdə gün döndü, axşam oldu,
dünya bizə xarabei-şam oldu.