12. sadəcə 2 dəfə aşiq olmuşam, ikisi də platonik sevgidən irəli gedə bilməyib. birincisi haqqında deyiləsi çox da bir şey yoxdur amma qəribə şəkildə yerə baxaraq başını irəliyə doğru əyərək yeriyirdi. gözəl olub, olmamasını tam demək olmaz ancaq o, ilk dəfə aşiq olduğum qız idi. çox xəyallar qurmuşdum onun haqqında ancaq yəqin ki, mənim kimi çirkin, asosial, əzik birisini heç vaxt sevməzdi.
mənə dərindən təsir edən, həyatımı sorğuladan, sevginin nə qədər gözəl şey olduğunu xatırladan isə ikinci dəfə aşiq olduğum *kassir qız* idi. onun haqqında daha əvvəl də entry yazmışdım. (#259781)
hər nə qədər ki, onu yenidən görmək ehtimalım çox az olsa da yenə də kassir qızı unuda bilmirəm. hər an ağlımdadır. aramızda hesabı soruşmağım və onun hesabı söyləməsi xaricində dialoqun olmamasına baxmayaraq, onun bir dəfəsində mənə gülümsəməsi hələ də ağlımdadır. bəlkə də mənə heç fikir belə verməmişdi, onun üçün hər gün marketə gələn minlərlə müştərindən fərqsiz idim bəlkə də. hətta bəlkə də eybəcər, çirkin görünüşümə görə məni görmək belə istəmirdi. mənə gülümsəməsinin səbəbi eybəcər, qəribə xarici görkəmim də ola bilərdi.
ilk dəfə idi ki, onunla danışmaq, onu bütün varlığı ilə sevmək və ən əsası onun da məni sevməsini istəmişdim. xəyalını yox, özünü hiss etmək, əlindən tutmaq, yanağını oxşamaq istəmişdim. alınmadı, bəlkə də onu bir daha görə bilməyəcəm. heç vaxt bir araya gəlmədən ayrıldıq. amma onun kimi gözəl, canayaxın, səliqəli bir qızın mənim kimi əzik, asosial, qorxaq, cılız, çirkin və eybəcər birisi ilə sevgili olmağı mümkün deyildi. o, məni sevə bilməzdi, ona sevgimi etiraf etməyim sadəcə onun gülməsinə səbəb olardı. yox, onu narahat etmək ağlımdan belə keçmədi. onu yadıma salanda həmişə ağlayıram, dünyanın ədalətsizliyinə, imkansız sevgimə...