qış


    9. fəsillərin ən gözəli; soyuq, nostalji, emosiya dolu havalarla həyatdan zövq aldığını hiss etdirən, oxumaq/öyrənmək istəyimin tavana vurduğu fəsildir eyni zamanda.
    (bax: soyuq havalarda gələn öyrənmək istəyi)

    uşaqlığımı - neft lampasını, yerdə oturub riyaziyyat məsələləri həll etməyimi, təkcə bir otaqda sobanın yanması səbəbiylə digər otaqların buz kimi olmasını, kirşə ilə olan macərlarımı - işıq dirəyinə dəyib ağzımla burnumun yer dəyişməsini; axşama qədər təpələrdə sürüşüb, evə gələn kimi yorğunluqdan birbaşa yatağa gedib, ancaq canıma istilik keçəndən sonra yarıyuxulu ayaq barmağımla corablarımı çıxartmağımı; səhərlər, sobanın üstündə qızardılmış çörəyin üstünə çiyələk mürəbbəsinin gilələrini əsgər pagonları * kimi düzən atamı; xeyli zəifləməsinə baxmayaraq günəşin israrla gecədən yağan qarı əritmək istəyini, novalçadan axan suların axşama doğru donub aldığı eybəcər figurları xatırladır biraz da.

    hələ də sevirəm qışı, heç kimin evdən çıxmaq istəmədiyi bu fəsildə küçələrin bomboş olması, qulağında çalan sevdiyin mahnılardan ibarət playlist, sakit oturub yanan odunun səsinə qulaq asmaq, yatanda buz kimi yorğanı qucaqlayıb yuxuya getmək sevdirir daha da. və təbii ki, səbəbini bilmədiyim öyrənmək/oxumaq istəyi.
    soyuq yerlərə gedəcəm, həmişə soyuq, qarlı olan yerlərə.






hamısını göstər