138. dünyanı dolaşmadan, yalnız öz küçəmizdə,
öz şəhərimizdə gördüyümüz qızları sevdik.
bəlkə də mənim əsl sevgim
məsələn, uzaq afrikadakı qaradərili qız idi.
mən o qızı düşündükcə indi ahıl yaşımda,
utanıram evimdə öz həyat yoldaşımdan.
bəlkə o qaradərili qız da ovucunu yağışlara,
üzünü uzaqdakı baxışlara tutub ağrıyır ki:
“ilahi, dünyanı nədən bu yekəlikdə yaratdın –
nədən uzaq saldın iki sevgilini?”
tanrı bir-biriyçün yaranmışların hamısını
bir-birindən uzaqda yaradıb əslində:
əlimiz çatan qadın yarımız deyil,
ayağımız çatan torpaq yerimiz deyil!
mən bu tənhalığı daha yaxşı anlayıram
fikrimdə o qaradərili qızın
uzun, qara barmaqlarını hördükcə.
öz zəncirimə hürdükcə.
mən bu tənhalığı daha yaxşı anlayıram
biləndə ki orda qaradərili qızı isladan yağışlar
burda sahilində gəzdiyim dənizin buxarından yaranıb.
darıxıram-içirəm, içirəm-darıxıram.
başımda o qaradərili qızın sevdası,
içimdə mühacirət arzusu –
neçə vaxtdı ki, başımı aşağı salıb
yerin fırlanmağına baxıram.