3. xerardo martinez 19-lu yaşların son dəmlərindəydi. adəti üzrə yenə okean sahilində və yenə eyni problemlər məngənəsindəydi. varoluş, həyat, ölüm, son, niyə, nə üçünlərə qaneedici cavab tapammamağı onu əldən salırdı... trujilloda isə hava tutqun, okeansa həmişəkindən daha çılğın idi... və bu düşüncə okeanında günü gündən boğulan xerardo nəm qumlara yayılıb oturmuşdu... bir xeyli cavabsız suallar və sualını belə qurammadığı hissedişlər, sezgilər...

"a kişi, nə özüvü dağa daşa salmısan e. səəərdən diyirəmdə sənə: imam zaman ağanın hər yerdə yaşayıb və hər şeydən xəbərdar olması cismani varlığına aid bir məsələ deyil!!! bəlkə bu, şəxsən imam ağaya xüsus bir elmdir ki, insanların halından və aləmdə baş verənlərdən xəbərdar olur. bu, həmin qeyb elmidir ki, tanrı bunu bütüüüün məsumlara əta etmişdir. " deyə vidadi arxadan səsləndi:
"...məmçün hər şey çox rahatdı e. sən öl, sən çətinləşdirirsən hər şeyi... sənə diyirəmdə, gəl gedey "məşədi dadaş"da imam var - bəhmən - elmli qardaşdı. gedey sənə necə var izah eləsin hər şeyi. oturmusan burda peruda sik kimi - nə var ala burda?"

....ətrafı sükut bürümüşdü.
...qağayılar dəstə halında bir sırada toplanmış, şəhadət gətirərək dal-dalı formada sahildən uçaraq uzaqlaşırdılar...
sanki okean da vidadinin bu kəlamlarından qane olmuş kimi, dalğalara "rahat ol" əmrini vermişdi - bayaqdan çalxalanan sakit okean göl kimi dümdüz, səssiz idi...

...xerardo üfüqə zillənmişdi... peru - trujillo - nəsimi bazarı - məşədi dadaş məscidi arasında bağlantı qurmağa çalışırdı... boğulurdu xerardo... boğazında xeyli söz düyünlənib boğurdu xerardonu.. amma güclə də olsa, özünü toplayıb bunları deyə bildi:
"kayfdasan e sən, ay vidadi..."