64. "otağın qapısını açdım. böyük bir məyusluqla rezin ayaqqabılarımın bomboş olduğunu gördüm. totoco gözlərini ovuşduraraq yaxınlaşdı :
- sənə deməmişdim?
içimdə nifrət, başqaldırma və kədər qarışıq bir hiss yüksəldi. özünü saxlaya bilməyib, çığırdım :
- insanın kasıb bir atasının olmağı nə pisdir!
baxışlarımı rezin ayaqqabılarımdan ayırdım və qarşımda duran qaloşları gördüm. atam ayaq üstəydi. bizə baxırdı. gözləri sərhədsiz bir kədərlə doluydu və elə böyümüş, elə bir böyümüşdü ki, haradasa, bangu kinozalının pərdəsini doldura bilərdi. və elə qorxunc bir əzab var idi ki bu gözlərdə, ağlamaq istəsə də ağlaya bilməzdi. bitib-tükənmək bilməyən bir dəqiqə uzunu orada durub bizə baxdı, sonra da səsini çıxarmadan önümüzdən keçdi."
- my sweet orange tree (josé mauro de vasconcelos)