404. "mənim anlamadığımı düşünürsən? var olmaq deyilən o ümidsiz xəyalı... var imişsən kimi görünmək yox, var olmaq. hər an şüurlu, tətikdə... eyni zamanda başqalarının hüzurundakı varlığınla öz içindəki varlıq arasındakı o yarılma... başının fırlanması və həqiqi üzünün açığa çıxardılması üçün olan bitməyən aclıq... ələ keçirilmək, əksildilmək və bəlkə də yox edilmək... hər kəlmə yalandır... hər jest saxtadır... hər təbəssüm sadəcə bir üz hərəkətidir... intihar etmək? xeyr, bu çox çirkindir, sən bunu bacarmazsan. amma danışmağı rədd edə bilərsən. onda heç olmasa yalan söyləməzsən. beləcə fikrə gedib, öz içinə qapana bilərsən. artıq rol oynamaz, maska taxmaz və yalançı davranışlar etməmiş olarsan. sən elə zənn edərsən. amma həqiqət inadkardır. gizləndiyin yer su keçirməz deyil. həyat çöldən içəri sızar. və sən etinasız qala bilməzsən. heç kim də etdiyinin həqiqi olub - olmadığını, səmimi yoxsa yalançı olduğunu soruşmaz."
(bax: persona)