11. pis hiss edərkən, kiməsə verməkdən çox çəkindiyim suallar olur, bu da onlardan biridir. çünki cavabıyla birlikdə eyni sualın mənə qaytarılacağını bilirəm. onda da sanki həmin sualı səmimiyyətlə verməyib, əsas olaraq mənim əhvalım, mənim haqqımda danışılsın deyə etmişəm fikrinə düşürəm. nəticədə, məlum problemimi deməyi bacarmayaraq normal, günlük, səfeh mövzulara keçməli oluram. zəruri olmadığı müddətcə necə hiss etdiyim haqqında danışmağın həmsöhbətim üçün bezdirici olacağını anlamaq heç çətin gəlmir.
lakin "necəsən?" sualı əvvəllər mənim gözümdə hər nə qədər səmimiyyətsizliyi daşımış olsa da, keçən həftələrin birində həmin sualı aldıqda təşəkkür etməkdən, təəccüblənməkdən saxlaya bilmədim özümü. o vaxta qədərki bütün "necəsən?"ləri "həmişəki kimi. normal." ya da söz bolluğu arasına salıb, cavablamayaraq "bəs sən?"lərlə israf etmiş olduğumu başa düşdüm. həmin kiçik sualı aylardır kimsədən eşitməmisənsə, təşəkkürünün də klassik bir "çox sağol, sən?"dən fərqi kiçik hesab edilməyəcək qədər başqa olur.