144. hümbət ismayılov-uşaqkən


vardı cığalbazlar, paxıllar, amma,
o vaxt qarışıqdı ağıllar, amma,
bəlkə saxta idi nağıllar, amma,
uşaqkən gerçəkdən gülə bilirdik.

indi çox arzu et, o qədər dilə,
ölüm eşitməzki, çətindir gələ.
heç var olmayan güllələr ilə
yıxılıb asanca ölə bilirdik.

görsək ki ya ayaq,əl yaralanıb,
əvvəlcə böyük bir yaradır sanıb,
"keçəcək" sözünə tezcə aldanıb
onun öhtəsindən gələ bilirdik.

böyüdük, dostların çox oldu üzü.
neçə üz tanıyır insanın gözü.
maska da taxıksa gizlənən üzü
əslində kim idi, bilə bilirdik.
link