19. vaxt və məkan; bu iki sərsəm şey həyat üçün elə vacibdir ki... biri olmayanda digəri də qeyri-mümkün hala çevrilir. məkana görə vaxt da gedir. mən bu gün bir şeyi anladım ki, yaş artdıqca həyatın böyük pox olmadığının şahidi olursan. uşaqlıq dövründə nümayiş etdirdiyin həvəslər puç olur. əvvəlki tək sevə, həyəcanlana, sevinə, məmnun ola bilmirsən. "sən xəyal quranda həyat sənə götüylə gülür" cümləsi beyninin divarlarını parçalayır. dodaqlarında əyrilik, gözlərində soyuqluq, yanaqlarında sönüklük ultra-pessimist yeniyetmələrin fonunda uçub simaya qonur. insanlar isə səndən daha uzaq məxluqlara çevrilirlər. cəmiyyətdən təcrid olunub tək-tənha qaldığına görə düşmən biri olursan. həm özünə, həm insanlara... çünki vaxtını bilmirsən. nə vaxt öləcəyini bilmirsən. "fərqli vaxt, fərqli məkan olsaydı" kimi sualları yad edirsən. bu sualların cavabını əminliklə deyən anda xoşbəxtliyin əlamətləri səndən bir qədər də uzaq düşür. çünki özünü dəyərsiz biri olaraq görürsən.
ancaq mən bunları yaxşı bilirəm. bilirəm ki, azərbaycanda xoşbəxt ola bilməyəcəyəm. hər nə qədər valideynlərim xarici ölkəyə köçməyimi məsləhət görsələr də... bilirəm ki, sevgisiz, yarsız qalmaqla üzüm gülməyəcək. hər nə qədər buna görə insanlardan "petux" damğası yesəm də... bilirəm ki, getdiyim yolla müvəffəqiyyətlərə nail olmayacağam. ancaq nəyi dəyişə bilərəm ki?! hər nə qədər xoşbəxt olmasam da həyatımdan razıyam. vaxt da, məkan da mənim bura gəlməyim üçün münasib idi.