4. yoruldum: hamıdan, hərkəsdən yoruldum. heç kimə güvənə bilmirəm , inancım qalmayıb artığ. amma yenədə susuram, çünki buna məcburam.
kaşkilər, bəlkələr doldurub həyatımı, yaşama istəyi qalmayıb. düşünürsən ki, nədə səhv etdim ki? nəyi düzgün etmədim ki? sözlərim sırf sevgi məsələsinə aid deil; dostlarım, ailəm, ətrafımdakılara inana bilmirəm. ən yaxınlarımı belə itirirəm, gözümün qabağında yox olurlar, mən isə heçnə edə bilmirəm...
elə dəyər verdiyin insan səni arxandan vurur ki, digərlərinin nə edəcəyini düşünmək belə istəmirsən. nə edim mən? necə qəbullanım bunları? niyə mən? suallar boğur məni, susmağda çarə deil. məni anlayan yoxdu.
nədən danışım, nəyi deyim ki, onsuz ki, məni anlayan yoxdu, dərdimə şərik olanım yoxdu.. hamı gəldi-gedərdi bu mənasız, yalanla dolu dünyada. yazarağ dərdimi başa salmağa çalışıram, oda çətin.
indi sən de bunu oxuyan: nə edim mən? hərşeyin əvvəlki kimi olması üçün nə edə bilərəm ki?
ən çox istədiyim şey ölümlə üz-üzə gəlməkdi, o hissi yaşamağdı. oda ki, mən bacaran iş deil
bəlkə də, bir şey olacağ, birisi gələcək həyatıma, hərşeyi dəyişəcək, bəlkə də, sevəcəm onu, bağlanacam ona, ona görə yaşayacam, ona görə hərşeyimi dəyişəcəm. ama yenədə, olmayacağ bəlkə...