67. mənə çox sevdiyim bir filmdən bir monoloqu xatırladır.

"qonşular.. qonşular.. yoxdular, ölüblər. bircə mən qalmışam, bir də daş hasar. salam, hasar müəllim, gözün aydın olsun. haqqın ən sadiq qulu bugün öldürdü özünü. boğdu özünü dəryada. dözəmmədi. haqqsızlığa dözəmmədi. soyuqluğa dözəmmədi. dərdini deməyə adam tapmadı. içini yiyə-yiyə, yiyə-yiyə,yiyə-yiyə öldi. daş qəlbli insanları neylərdin, ilahi? insanlar öldürdü onu, insanlar arasındakı sərhədlər öldürdü onu. bu daş hasar öldürdü onu. sən öldürdün onu. sən. sən.. itirə-itirə gəlirik. biri qeyrətini, namusunu itirir. biri ağlını, biri də bəxtini. kimlər itirmir axı, ey. kim itirmir ki, bu dünyada.. itirə-itirə gəlirik, son günümüzdü ölüm. bu qədər çirkaba dözmək olmur axı..



"xoşbəxtlik, saadət. ömrü boyu xoşbəxtliyə qafiyə axtarıb. moşu, tapa bilməzsən. mənim böyüdüyüm detdomu söküb yerində saadət sarayı tikiblər."

elə hamımızın bütün həyatı xoşbəxtliyə qafiyə axtarmaqla keçmirmi? elə həyat bu axtarışa sərf etdiyimiz zamandan ibarət deyilmi?



"tanrıver dayı, mən bu ağacı böyüdəcəyəm, böyüdəcəyəm. bir adam ağırlığına davam gətirsin. sonra ordan özümü asacağam."

bəs görəsən, tapırıq? ya sezen aksu'nun dediyi kimi, "hayat dediğin üç-beş kısa mutlu andan ibaret"mi?


(bax: bəxt üzüyü)