5. ümumiyyətlə fransız siyasi tarixində, ən əsası da v republika (1958dən bəri) dönəmində fransız prezidentinə verilən istər konustitusional, istərsə də de facto səlahiyyətlər o qədər böyükdür ki, çox zaman onları monarx kimi görürlər. bu məsələ də charle de gaule-un harizması və iv respublika dönəmindəki (1946-58) parlamentin siyasi institut kimi inanılmaz zəifliyi, icraedici hakimiyyətin güclənməsinə gətirib çıxardı. təsadüfi deyil ki, fransız prezidentləri çox zaman hiperpresidentlər kimi qələmə veririlir. ən bariz nümunəsi isə nikola sarkozi ( ikinci napoleon kimi qələmə verilir)..
2016ci ilin payızında fransanın kiçik bir ayələtində emmanuel macron yeni yaratdığı partiyasının bayrağını qaldırarkən, növbəti prezident seçkilərinə namizədliyini elan edir. hətta özü belə inanmırdı ki, gələn o bu vaxti artıq prezident olacaq. bəlkə də dildə asan deyilə bilər amma, bir il ərzində nəinki partiyanızı tanıtmaq, qapı qapı düşüb seçki proqramını təbliğ etmək demək olar ki mümkü deyil. ilkin seçkilərdə heç bir namizəd 50% 1 səsi yığa bilmədi. ikinci tura mərkəz sağçı e. macron ilə qatı solçu və migrant siyasətində radikal reformlar vəd edən le pen qaldı. həmin le pen ki 2000lərdən bəri girdiyi bütün seçkiləri uduzub ( bildiyimiz kılıçdaroğlu). avropa isə day bir dənə trump bəlamız var, ikincisini qaldıra bilmərik deyə, macronu seçdi. avropa gələcəyinə daha ümidli idi- the economist özəl sayında " saver" adı altında macronu cover eləmişdi.
macron öz sələflərindən nə qədər fərqlənəcək, onu zaman göstərəcək. migrant siyasətinin öhdəsindən uğurla gələ bilsə, nəsə demək olar.