150. (baxma: say say bitmez, arkadaş! )

ilk əvvəl onu deyim ki, univerisiteti bitirdikdən sonrakı süründürməçiliyim məni bu ölkədə iş axtarmağa vadar etmişdi. burdakılar cv-də təcrübə axtararkən, orda istedadıma görə iş tapdım. ilk getdiyim vaxtlar çox sevinirdim əlbətdəki. 22 yaşlı ərgən mən, burdakından qat qat yüksək məvacib, yavaş yavaş üzümə qapılarını açan lüks həyat, qızlar, falan filan. amma gəl gələlim ki, bu məmləkətdə tandığım ən az hər 5 nəfərdən 3 ü kalleş çıxdı, qardaş. yavaş yavaş diksinməyə başlayırdım ki, aşırı dinçilik və buna ziddiyət təşkil edən ensest vakaları məni tamamilə soyutdu bu millətdən. ümumiləşdirmə xüsusiyyətinə nifrət etsəm də, bu bir gerçəkdir ki, nə qədər sovet rejimindən çıxmış azəribaycanlılara geridəqalmış nəzəri ilə baxsalar da o sovet rejiminin bizə gətirdiyi mədəniyyətin 1/10 ni görmədim mən bu xalqda. çox az qismi həqiqətən insanpərvər və güvənilirdi. elə insanlar tanıdım ki evimə misafir gəldikləri zaman belimdə mətbəx bıçağı ilə oturub dururdum, özünüz düşünün artıq.