1. bəlkə çox depressiv və pessimist bir yanaşmadır, amma bir an gəlir ki, ətrafındakı insanların bir-birinə uzun ömür, xoşbəxtlik və sağlamlıq arzulaması belə bir iyrənməyə səbəb olur içəridən bir qışqırma istəyi yaranır: "bəsdir artıq, illərdir eyni sözləri işlətməkdən bezmədinizmi?". ayda ən azı bir nəfərin doğum günü olur-eyni şablon cümlələr, birinin uşağı olur-yenə bu sözlər, toy olur, sünnət olur və s. və s...
bundan başqa, biri ilə söhbət edirsən. tutaq ki, evlənib, uşağı filan da olub. hörmətsizlik olmasın deyə qısaca bir təbrik edirsən (bayaqki şablona özümü də daxil edirəm. nə də olsa, bu cəmiyyətin "məhsuluyam"). qayıdıb deyir ki, sənə də qismət olsun. burda qayış qopur. bir insan niyə öz başına gələn və yaxşı hesab etdiyi hər şeyi başqasına da arzulamaq istəsin? hadi, xoşbəxtlik arzulamasını başa düşdüm də, konkret bir həyat hadisəsini arzulaması çox absurd görünür. hamının xoşbəxtlik anlayışı eyni ola bilməz ki.
nə bilim. hamı bir qəlibdən çıxmış kimi eyni şeyləri etməyə can atır. hara üz tutursan, eyni davranışlar, eyni mentalitet, eyni düşüncə tərzi. bütün bunlar yetməzmiş kimi, sənin də həyatına qarışmaları və yönləndirməyə çalışmaları bezdirib artıq. bir insanın yol gedərkən qulaqlıa taxmasına belə qarışan bir cəmiyyətdən heç ümidim qalmayıb.