96. əvvəllər dünyanın ən ağıllısı olduğunu düşünərdim, ən zor mənim atamdı deyə qürurlanırdım. amma mənim savadım artdıqca adam gözümdə get gedə cılızlaşır və axmaqlaşır sanki. həm də ən çox zərbələr aldığım insandır. arada zarafatlaşanda "bəlkə yanılıram? bəlkə elə uşaqlıqda yadımda qaldığı şəxsdir hələ də, mən yanılıram?" deyə ümidlənsəm də hər dəfə ümidimi boşa çıxarır.
bir insanın necə beyinsiz və ürəksiz yaşaya biləcəyinə bariz nümunədir.

kaş bizim ölkədəki valideynlərin hamısı bir gün oyanaydılar. döyüb söyməklə tərbiyə yox, nifrət aşıladıqlarının fərqinə varaydılar. yemək və pul barədə minnət vuranda bunu şüursuz heyvanların da etdiyini anlayaydılar kaş. heyvan və insan arasında onda nə fərq qalır ki əgər "yemək və pul" üçün bu qədər minnət vururlarsa?
heyvanlar da yedirib, içirir, baxır da. heyvanlar daha zordu həqiqətən. məsələn durduq yerə əsəbiləşib uşağına nalayiq sözlər işlədən qunduz görə bilmərik yəqin ki. ya da özü yeyib içib uşağını görməzdən gələn sərçəyə, balaları arasında ayrım qoyub amma "ayrım etmirəm" deyən itə də milyonda bir rastlayardıq.