19. əgər dərs günündə bu şəkildə oyandırılırdıqsa, bütün yollar bağlanmış, məktəblərdə tətil kimi nəsə olmuş olurdu. uşaqların çoxu dərsə getmirdi. məni də çox qar olan günlər ailəm göndərmirdi ki, ondansa evdə təkrar elə. halbuki mən o günlər dərsə gələn beş-altı uşağın necə əylənəcəyini, nə oyunlar oyanayacağını ya da dərs keçməkdə inad edən müəllimənin o seyrək sinifə necə diqqət göstərəcəyini və mənim ev tapşırığımı yoxlamağa da yüz faiz vaxt tapacağını elə qəşəng bilirdim ki. çox pis ağlayırdım onda, özü də qəribədir ki, heç çəkinmədən edirdim. birində güclə icazə alıb, mən də getmişdim və ilahi, hələ də gedə bilmədiyim digər günləri üçün peşmanlıq oyandırır. o gün oynadığımız oyun kürəyimə tulladıqları qartopuya belə baxmayaraq hələ də ən əla günlərimdən biri kimi yadımdadır. acıqlanıb, cığallıq edib, evə getmişdim. hələ bir anam da "gördün? mən sənə demişdim." deyəcək təkan tapmışdı. indi də peşmanam axşama qədər qalıb oynamadığıma. çünki birinci mən yazıq oğlanın üzünə vəhşicəsinə qar sürtmüşdüm, dərisi burnuna qədər qıp-qırmızı olmuşdu.

o günün gözəlliyi heç yadımdan çıxmayıb. ikinci dünya müharibəsi abidəsinin arxası birimizin səngəriydi, ağaclıqlar isə digər qrupun. göyü qara buludlar almışdı, elə hava da qaralacaq kimiydi, heç günəş yox idi. çünki günorta növbəsiydik. əmək müəlliməmiz iki saatı bizə vermişdi, sonrasında da sinif rəhbərinə yalvarıb, digər üçünü almışdıq və ah, ah, nə möhtəşəm zaman keçirmişdik.

sonra, daha da böyüdük. direktorumuz da dəyişdi. tənəffüslərdə arxa həyətdə zamoku çənəmizə qədər çəkib, gözlərimizi yumub, qarlarda yumbalanmaq ənənəmizi də bizə tərgitdirdi. bir gün maksimum çırpalamağımıza baxmayaraq yenə üst-başımız ağappaq içəri girəndə direktor bizi gözlərimiz dolana qədər danladı. dostlarımın hamısı o gün pərt olmuşdu. çünki kişi bizi danlayanda artıq səkkizinci sinifə keçdiyimizi, davranışımızın məktəbi suya batırmaqdan, xidmətçiləri yormaqdan başqa heç nəyə yaramayan utandırıcı, uşaqca və yolverilməz bir şey olduğunu demək yolundan istifadə etmişdi. yoxsa biz o danlamaya da gülərdik. necə ki, əvvəlki direktor dodağı qaçaraq yalandan "olmaz axı belə. həm də xəstələnərsiniz." deyəndə eynisini edirdik. ondan sonra bir də heç vaxt tənəffüslərdə onu etmədik. dostumla bir qarlara, bir də bir-birimizə baxıb, eyni şeyi düşündüyümüz yadımdadır. ancaq hətta evə gedən yolda da, məhlədə də etmədik. yəqin həqiqətən pis bir şey etmiş kimi utanmışdıq deyə. halbuki bir işə yaramasa da, əylənmişdik və mənə ən əsası da bu imiş kimi gəlirdi.