114. Həmişə elə bilirdim ki, bir gün qardaşım artıq planı doldurub, böyüməyi dayandıracaq və mən ona çatacam. Bir dəfə dalaşanda ağzımdan qaçırdım bunu. "Mən iki il sonra səni keçəndə onda sənin də mənə gücün çatmayacaq." tipli nəsə imiş evdəkilərin xatırladığına görə. Nəysə yarış sonrası filan idi deyəsən, uduzmağı qəbul edəmməyib, dava başlatmışdım. Şeytani planımı (zəka geriliyim var imiş ya nə, ahaha) eşidəndə qardaşım bir dəqiqə belə dayandı və dünyanın ən normal şeyi imiş kimi dedi ki, onda mən də iki yaş yekəlmiş olacam da, yenə məndən balaca qalmayacaqsan? Bu faktdan çox dəhşətə gəldim, izahı mümkün deyil. Həm də axmaqlığımdan utandım, çünki ağıl çərçivəsinə oturdanda çox məntiqli idi də, hər il elə olurdu axı.
Sonra da getdi anamgilə dedi. Uğunmalar, gülüşmələr... (Pis mənada yox əlbəttə, həm inciməmişdim belə olmağından, onda mənə gülünməyiylə çox relax idim. Sadəcə bir gün kimsə "biz qırırıq sənin üçün, sən qırırsan kimin üçün?" dedi, onun mənasını qanandan mənə gülənlərə qoşulmuram. Şəxsiyyətsizlik kimi çıxa bilərmiş. Bu çox qəribə və dərin bir nüansdır, üstündən keçəcəm.) Hələ də arada danışılır ailə arasında səy uşaqlıq temalarından söhbət açılanda. Zamanı heç vaxt tam dərk edə bilmirəm, mənə çatmır mənası, dövranı, varlığı. Belə olmağı da əsəbimə toxunur. Ümid edirəm, hamı yalandan başa düşürmüş kimi edir, lakin olmaya da bilər. Ümumiyyətlə hər kəs həmişə mənim bilmədiyim nələrsə bilir. Sadəcə xəbər tutandan sonra, çox sadə şeylər olduğunu görürəm, o vaxta qədər necə bilməmiş olduğumdan heyrətə gəlirəm. Mənbələrinin nə olduğunu da heç vaxt tutammıram, mənə də deyin də ala.