6. Yeddi yaşım olanda küpünə girmək kimi pis bir xasiyyətimin olduğu maddədir. Bunun ziyanlı bir şey olduğunu da stolun üstündəki duz qabının normalda olduğundan daha tez bitməsinə fikir verən anamdan öyrənmişdim. Bir gün yenə duz qabını tap-tap ovcuma çırparaq oradan da ağzıma tökürdüm, o arada anam mətbəxdə deyilmiş. Bir də gördüm deyir, yall mind if i scream, sən nə yeyirsən elə? Sonra da, türk demişkən olaylar gelişti. Gic oldu ki, mən də deyirəm bu duz qabı niyə tez qurtarır. Ancaq bəs eləmədi və atama da danışdı, atamı bu niyəsə çox dəhşətə gətirdi, uzun bir müddət yeməklərdə yeyəcəyim duz miqdarını özü çəngəlin arxasıyla ölçüb qoyurdu boşqabıma. Ümumiyyətlə evdə mənim yemək məsələlərimə çox diqqət edirdilər qəribə şəkildə. Kökəlməyə meyilli idim deyə anam şirin şeyləri də qardaşımla aramda böləndə üçdə biri mənə çatırdı. Dəhşət pis olurdum onda, şüvən sala da bilmirdim, çünki kök olmağın necə pis olduğunu bilirdim. Ancaq bu günlərdə qanıram onların nə qədər zəruri və edilməsi vacib əməllər olduğunu. Çünki indi on kilo qədər artığım varsa, otuz kilo olardım. O yaşlardakıların "Uşaqdır, gözü qalmasın." deyə hər şeyi bolca yeməsinə icazə vermək ziyanlıdır. Doqquz-on yaşında yağın içində olan uşaqları görəndə çox yazığım gəlir. Mcdonald's-da filan otururlar valideynləriylə. istəyirəm gedib qabaqlarına meyvə-tərəvəz töküm.
Yenidən duz mövzusuna qayıdası olsaq isə deyə bilərəm ki, duz həyatın dadı-duzudur. O dad-duz elə duzdur yəni. Az yemək lazımdır, ancaq tamamilə kəsmək yox.