122. son zəng günüm hər şey tərs gedirdi,dərzi paltarımı istədiyim kimi tikməmişdi,saçımı yana ayırmışdım (normalda ortadan ayırıram ama həmin gün uklatkanı pis eləmişdilər deyə ortadan çox anormal görünürdü) deyə özümü narahat hiss edirdim,başımdaki çələngi də yaxşı bərkitməmişdilər dəqiqəbaşı düzəltmək məcburiyyətində qalırdım.yəni səhər məktəbdə tədbirin başlamasını gözlədiyim 1 saat boyunca təkcə bugünün bitməyini diləyirdim.koridorun başında güzgü var idi,gedib güzgüdə özümü incələyib necə bərbad göründüyümü düşünür,sonra da qıraqdaki stullardan birində otururdum.yenə ayağa qalxdım ki gedim bir dəfə də güzgüyə baxıb biraz da kefimi pozum,həmin vaxt 8-9 yaşlı bir qız yaxınlaşdı mənə(dəqiq bilmirdim kimdi ama yəqin ki hansısa uşağın qohumu idi) gözləri parıldaya parıldaya bir neçə saniyə baxandan sonra içdən gülümsəməylə “qəşəng görünürsən” dedi.
bilmirəm həqiqətən belə düşünürdü yoxsa narahatlığımı görüb məni sevindirmək üçün demişdi,lakin hər iki halda əhvalımı düzəltmişdi.dediyim kimi,bu bir “an” idi,son zəngimin bərbad keçməyinin qarşını almadı ancaq hər xatırlayanda üzümdə gülümsəmə yaradan gözəl bir xatirə oldu mənim üçün.