292. o elə bir an olur, birdən hər şeyin ipini buraxırsan, boşluğu hiss eliyirsən, elə bil varlığın bir anlıq pauza eliyir, içində sərin bir meh əsir sanki. hamıda olur ya yox bilmirəm, amma həmin o qısa zaman kəsiyində özünü əsl xoşbəxtliyi tapmış kimi hiss eliyirsən, fikirləşirsən ki, daha heç nə bu nizamı poza bilməz, amma, elə olmur. O içini yüngülləşdirən zəif meh getdikcə güclənir, əvvəl döş qəfəsini, ağciyərlərini, sonra bütün ətraflarını sovurmağa başlayır. Daha da dağıdıcı xarakter alır. Sonra başına doğru irəliləyir, burda ümumiyyətlə idarəni itirirsən, bayaq səni havaya qaldıran zəif külək indi qasırğa kimi səni yerə çırpır, bax belə ekstrimal və səbəbsiz duyğular adamı soyudur bəzən...