3. Müsahibədə diqqət çəkən məqamlardan biri verilən ilk sual oldu. Prezident nəhayət ki, açıqlama verdi ki, niyə indiyə kimi yerli mətbuata deyil də, məhz xarici jurnalistlərə müsahibə verirmiş. Sən demə, önəmli xarici mətbuatdı, çünki Azərbaycan həqiqətlərini çatdırmaq lazımdı axı. Əvvəla bu təkcə prezidentin işi deyil. Bunun üçün QHT-lər, mətbuat orqanları, public personlar var və s. və ilaxır. hansılar ki, bəzən prezidentin diplomatik qaydalara görə deyə bilmədiyi sözü deyə bilir. Prezident desə, onun imicinə xələl gətirə bilər və eyni zamanda digər dövlət başçıları ilə münasibətlər korlana bilər. Sonra da vurğulayır ki, bəs yerli mətbuatdan da xəbəri var. Sən canı, telekanalların hansına baxırsan? Hələ baxırsan, bugündədilər. Baxmasan, gör nolar.
ikinci məqam isə xarici siyasətlə bağlı sual idi. Xarici siyasətlə bağlı söyləyir ki, daha balanlaşdırılmış xarici siyasətimiz yoxdu. Yalnız və yalnız Azərbaycan xalqının maraqlarına xidmət edən xarici siyasət var. Yaxşı, o zaman, belə bir sual: Azərbaycan xalqı nə zaman Avropa Birliyinə yaxınlaşmaq istəmədi? Niyə indiyə kimi Avropa birliyi Şərq tərəfdaşlığı sənədlərinə tam imza atılmır? Niyə Avropa ölkələri ilə asanlaşdırılmış viza rejiminə hələ də keçirilməyib?
Və ən nəhayətində 16 ildən sonra həsrətə son qoyub yerli mətbuata müsahibə verirsən, heç olmasa ortamı biraz yumşaq elə. Başa düşürük, klassika sevdalısısan, qalstuk aşiqisən, amma onsuz da olardı. Müsahibə götürən təkcə bir nəfər yox, bir neçə nəfər olardı. Yalandan da olsa, müxalif cəbhədən satılmış bir jurnalist də əlavə edərdin. Məs. Rauf Arifoğlu. (Machievelli, Şahzadı, Qanun Nəşriyyatı, 2019)