3. izlədikcə "Ala bu cürə filmi mən niyə indi izləyirəm" dedirdən şedevr Robert Zemeckis filmi. Tom Hanks-dən danışmağa ehtiyac yoxdu onsuz. Ən sevdiyim aktyor olaraq qalır və qalacaq. Amma ki film bitdikdən sonra Forrest Gump-da mı daha yaxşı çıxış etmişdi yoxsa burda mı deyə düşündüm xeyli. Oğraşın filmoqrafiyasında bi dənə də çürük film tapanmarsan. (inferno hə biraz orta səviyyəliydi, amma o da pis deyil)

Filmdə bəzi simvollar diqqətimi cəlb elədi. Xüsusilə də voleybol topu olan Wilson. insan nə qədər möhtəşəm bir dünya inşa etsə də, ta atalarımızın vaxtındakı o yalnızlığa, təhlükəyə qarşı mağara hazırlamaq instikti, əlaqə qurmaq üçün mütləq bir şey tapmaq istəyi dəyişməz olaraq qalır. Zemeckis altdan-altdan bizə deyir ki "aə əslində bu pox çuxuru dünyada nə qədər texnologiya inkişaf eləyir, eləsin DNT-lərimizdəki kod dəyişmir, yalnızıq. Özü də illər keçdikcə daha çox yalnızlaşırıq. Chuck-ın tək keçirdiyi illərdə ona tək "arxa duran" bu Wilson olur. Wilson-un saldan düşüb Chuck-dan ayrıldığı o səhnə onsuz da adamın içini parçalayır. Heç bir topun məni bu qədər pis eləyəcəyini düşünməzdim.

Ümumən filmdə simvolik olaraq bir çox şeylər bizə bildirilir. Axırıncı səhnədə də o Chuck-ın "qərarsızlığı" bizə çox şey bildirir.

Bəlkə Zemeckis Spielberg, Tarantino, Nolan qədər tanınmır. Amma ki fəlsəfə, simvolların görüntü diliylə bizə çatdıran ən yaxşı 3-4 rejissordan biri olduğunu, tale anlayışını isə ən şedevr şəkildə çatdıran adam olduğunu sizə əminliklə deyərəm. Ona görə izləyin, izlətdirin