2. "Əgər sənə gənclik çağında Parisdə yaşamaq xoşbəxtliyi nəsib olubsa, onda ömrünün sonrakı illərində hara gedirsən get, Paris səninlə qalacaq, çünki Paris, sanki səyyar bir şənlikdir - deyə yazırdı Hem. Şəhərin - xüsusilə sürətin (Kuprin bu sürəti insanın böyük unuduşuna tərəf qaçışına oxşadırdı) hökm sürdüyü şəhərin insan taleyinə əvəzsiz təsiri var. Şəhərdə üzlər yoxdur, prospektler sfetaror cəldliyi ilə rəng dəyişir və gözdən itirlər. Dayanmaq, şəhərin gözündə ölümə tabe olur.
insan doğulduğu şəhəri (evi) şübhəsiz ki, seçə bilmir; gəncliyində isə əksərən şərtlərin və situasiyaların təsiri ilə çarəsiz bir şəhərə (bizim kimi, münasibətinizin bitdiyi, bir birini sevməyən qadın və kişi kimi Bakıya) məruz qalır. Ya da mənim kimi, kakafonik istanbul illərində, travma ilə cənnətin arasında sıxışıb ömür keçirir. (baxma: şəhərə uduzmaq) Əsas isə nə Paris (o, köhnə, mənim aşiq olduğum Desnosun yuvası Paris) nə Bakı, nə də istanbuldur, mövzu, öldüyün yeri seçə bilməkdir. Həyata qarşı sonuncu etiraz refleksidir bu."