4. universitetin axırıncı ili idi, may-iyun idi deyəsən, hava da çox xoş idi. mən araşdırma işiç üçün şəhərdə sorğu eləməli idim, sevgilim də bacısını mənimlə tanış edəcəkdi həmin gün. qərara gəldik ki, elə üçlükdə çıxaq şəhərə, həm maraqlı, əyləncəli olar, həm də onsuz da uzağı 1 saatlıq işdir. bulvarda əhalidən sorğu ala-ala gedirdik, deyib gülürdük, dondurma yeyirdik. bulvarın azneft tərəfinə çatanda gördüm skameykada bir 40-45 yaşlı qadın, yanında da 10-12 yaşlarında bir qız oturub. yanlarında böyük bir boğça və "bazar sumkası" var. şəhər adamı olmadıqları uzaqdan bilinir. gülə-gülə onlara yaxınlaşanda qadın elə bildi ki, tv-dən, hansısa verilişdən zaddanıq. biz də yandırmadıq, mən sualı dəyişib nəysə dəxlisiz bir sual verdim. xala ürəklənib dərdini şirin şəki ləhcəsi ilə danışmağa başladı: "ərim içib məni də, qızımı da zülm edirdi, döyürdü. kənddəkilər də, qardaşlarım da hamısı deyir ki, döz, kişi döyər də, söyər də. daha dözə bilməyib uşağımı da götürüb qaçdım. heç nəyimiz, heç kimimiz, heç bir yerimiz yoxdu, bir saatdan sonra başımıza nə gələcəyini bilmirəm". səslərini diktofona yazıb, sizin probleminizi işıqlandıracağıq, axşam bizi izləyərsiz zad deyib hırıldaya-hırıldaya ayrıldıq.
ömrümdə elədiyim ən vicdansız, cındır hərəkətdi. üstündən 10 ildən çox keçib, hələ də əzabını çəkirəm. nə ağılla, niyə, nə üçün elə eləmişəm, bilmirəm. ümid edirəm, o xala ilə hər şey yaxşı olub.