11. adamı içdən-içə, yavaş-yavaş çökdürən hadisə. <br />
hələ oxuyuram. indi işlədiyim yerin işçisi deyil, könüllüsüyəm uzun müddətdir, amma iş də demək olar, yəni, ən qısa şəkildə belə özətləyə bilərəm. könüllülük uzun sözdü. <br />
gələcəklə bağlı iddialı və geniş fantaziyalı olmasam, burada bir dəqiqə də qalmazdım, çünki ortalamasını yuxarı tutmaq istəyən biri kimi, onsuz da, universitet bütün şəxsi yaşamımı məhv edir. üstəlik bir də hər gün bura gəlib hansı pozisiyada olduğundan əmin ola bilmədən mal-mal varlığını sorğulamaq ayrıca travmadı.
hələ bunun yanında gətirdiyi bəzi gicbəsər xüsusiyyətlər var da, özünü harasa aid hiss etməyə çalışırsan, amma hiss edə bilmirsən. sonra nəbilim bir az boş qalan kimi, beynin neqativlə dolu olur.
adam yaşaya, amma işləməyə də. işləyirsə belə, gərək bir yerdə uzun müddət qalmaya.

1 ay sonradan edit: işdən çıxmaq istədiyimi deyəndə çox asan gələcəyini düşünsəm də, bu gün peşmanlığı da yanında gətirən kövrəkliyi yaşadım. 10 aydır işlədiyim yerdir, indiyə qədər bura bağlılıq duyğumu bu qədər dərindən yaşamamışdım. allah kapitalizmə lənət eləsin, sözlük.
8 ay sonra gələn edit: zəhmət istismarçılığına haqq qazandırıb bir də oranı tərk edəndə kövrəldiyim üçün özümü söyürəm. olmayın, qəşəng balalar, könüllü-filan olmayın, lazım deyil sizə onların minnətli öyrədəcəyi 2-3 informasiya. özünüz öz üzərinizdə işləyin, bəs edər. bir də ki müdirinin işçilərini qucaqladığı ofisə bir də ayaq basmayın, mümkünsə.