167. ölüm ayağında keçirəcəyim hislər. arzulamışam ki, vədəm dolanda ölümüm bir göz qırpımında olsun. nə baş verdiyini bilməyim heç.

axşam idi. yeni ilə bir-neçə gün qalmışdı, amma, bizim üçün nənəm üçün yox. nənəm sağalacağını ümid eləsə də anlamırdı və yaxud anlamaq istəmirdi ki, ölüm döşəyindədi. ta ki, qohumlar və molla evimizə tökülüşməyənə kimi. vəziyyəti gərginləşəndə nənəmi yatdığı otaqdan qonşu otağa köçürdülər. anam içəri girməməyimi istəsə də məhəl qoymadım, keçdim divanın küncündə bürüşüb oturdum. hamı yerini tutan kimi molla başladı gözü açıq olan nənəmin başında quran oxumağa. ilk dəfə idi ki, belə mənzərə görürdüm və təsirlənmişdim. mollaya da, onu çağırana da acığım tuturdu. çünki, hiss edirdim ki, bu səslər ona çox pis təsir edir, keçən bu bir-neçə dəqiqə içində əzabını iki qat artırırdı.