882. bugün youtubeda bekarçılıqdan baxdığım klişe bir mahnının klişe dramatik klipinə baxanda ağladım.ağladığımın fərqinə varanda çaşdım,əlimi aparıb gözyaşıma toxunub bir neçə saniyəliyinə özümü sorğuladım.aylar əvvəl uzun müddət ağlamaq istəyirdim,içim parçalanırdı,qəhərdən boğulurdum,qəhər əsəbə çevrilib hər yeri dağıtma hissi yaradırdı,amma yenə də gözümdən yaş gəlmirdi,köksümdən hıçqırıqlar qopmaq bilmirdi.ona görə gülümsədim,indi artıq belə bəsit şeyə belə ağlaya bilmək,normal hiss etmək möhtəşəm gəldi.