3. "Hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum. Bilseydim, bu mutluluğu koruyabilir, her şey de bambaşka gelişebilir miydi? Evet, bunun hayatımın en mutlu anı olduğunu anlayabilseydim, asla kaçırmazdım o mutluluğu." deyə başlayan və hardasa kitabın yarısına qədər o anın hansı an olduğunu öyrənmək üçün oxudan kitab. mənə elə ilk cümlə bəs eləmişdi. səhv eləmirəmsə 2013 idi, bu kitabı qonşu qızı vermişdi. mən də oxumayacağımı sanıb bir qırağa atmışdım, sonra açıb birinci cümləni oxuyanda ilişib qalmışdım. sonra da, itirmişəm deyib qaytarmamışdım -* orhan pamukun deyəsən elə taktikası budu. bir müsahibəsində deyirdi ki, "bir roman yazmağın ən çətin hissəsi nə onun adıdı, nə hekayənin uzunluğu. ən çətini ilk cümlədi və ən çox zamanımı da o alır".

sevgi, obsessiya mövzusunda yazılmış çox qəşəng əsərdi. bilirəm bir çox insan bu mövzuları aşıb artıq, 23 yaşında həyatın hər üzünü görüb və kantın dediklərinin daha önəmli olduğunu, sevginin də mənasız, şişirdilmiş, uşaqca, çəhrayı bir mövzu olduğunu düşünür. düz də düşünürlər, bir nitşenin bığları qarşısında sevgi nədir ki? ona görə də belə romanlar onlar üçün deyil, çünki hər kitab içimizdəki dərin boşluqdan danışmalıdır. hər əsəri öz mövzusuna uyğun tərəzi ilə yox, özümüz istədiyimiz tərəzi ilə ölçməliyik, çünki başqa cür necə dəxliyyatsız insan ola bilərik? ancaq məncə yenə də, vaxt olanda, çox bekar qalanda, axırıncı oxuya biləciyiniz kitab bu qalanda oxumaq olar.