3. metroya mindiyim vaxtların əksəriyyətinin səhər tezdən və gecə saatları olduğunu nəzərə alsaq və mənim hərəkət etdiyim xətt üzrə metronun səhərlər basırıq , gecələr isə içib-içib bir sıra oturacaqda yatıb, oranı zanit edən dayı istisna olmaqla boş olduğunu da nəzərə alsaq və metroya minəndə ağlımda "bu lənətə gəlmiş stansiyaya bircə tez çatsaydım" düşüncəsi döndüyünə görə indiyə qədər metroda aşiq olmamışam. metro (və ibadət yerləri) mənə görə aşiq olunası axırıncı yerdi. Yarı qaranlıq ortam, səs-küy, sıxlıq, tərli dayılar, bir -birinə qarışmış çeşidli qoxular, yer uğrunda tez-tez baş verən taxt oyunları, zənci olduğunuz üçün sizi mənalı-mənalı süzən qocalar, insanların baxışlarındakı o bezginlik hissi və sairə, və sairə. Belə bir yerdə kiməsə, hətta nəyəsə aşiq olmaq qeyri-mümkündü. ancaq stansiyada vaqonun gəlməsini gözləyərkən aşiq ola bilərəm.
Qısası siz siz olun gedin adam kimi kafedə, parkda, meşədə nə bilim təbiətin qoynunda filan aşiq olun, metroda olub nə edəcəksiniz? indiyə qədər heç bir evli cütlükdən "metroda tanış olmuşuq" sözünü eşitməmişəm.