1. Ulduzların yaşı sərf etdikləri enerji ilə ölçülür. Enerji isə ulduzun içindəki hidrogenin heliuma çevrilməsi ilə yaranır. Hidrogen bir növ yanacaqdır, helium isə bu yanacaqdan geri qalan kül. Bir ulduz hidrogenini yandıraraq bitirirsə, mərkəzində qatı halda toplanmış hidrogen azalarkən helium miqdarı artır. Heliumla zənginləşən mərkəz çevrəsini özünə doğru çəkməyə başlayır. Beləcə, ulduz öz ağırlığına tab gətirə bilmir və mərkəzə doğru çökmə başlayır. Bu zaman mərkəzdəki istilik getdikcə artır və 100 milyon dərəcəyə qədər çatır. Ulduz mərkəzində helium, ətrafında isə getdikcə böyüyən xarici təbəqədən ibarət bir görünüş alır. Ulduzun xarici təbəqəsi böyüdükcə səthi siyumağa başlayır. Bu hala gələn ulduzun xarici səthindəki temperatur 3000 dərəcəyə qədər düşə bilir. Ulduz getdikcə qırmızı nəhəng görünümü almağa başlayır.

Günəş saniyədə 564 milyon ton hidrogeni yandıraraq 560 milyon ton heliuma çevirir. Hər saniyə məhv olan 4 milyon ton hidrogenlə enerji meydana gəlir. Bu halda, günəşdəki hidrogenin bitmə müddəti 5 milyard ildir. Qırmızı nəhəng halına gəlmiş ulduz, göy üzünün böyük hissəini tutan nəhəng alov topu halına gəlir. Həcmcə çox genişlənən günəş, 5 milyard il sonra digər planetləri də içinə çəkəcək. Günəşin təsirinə girən planetlər, yaxınlıq sırasına görə buxarlanıb əriyəcək. Sıra yer kürəsinə çatdıqda isə, əvvəlcə okeanlar buxarlanacaq, daha sonra dağlar və qayalıqlar əriyərək qaz gələcək. Bu, dünyamızın qaçınılmaz sonudur. Hal-hazırda qalaktikamızda mövcud olan aldebaran, scorpius içindəki antares, bootes içindəki acturus və orion içindəki betelgeuse ulduzları da bir növ qırmızı nəhəng halındadır.