30. Anası şura xanımın gözlərində bu ölkəyə, bu hökumətə, bu millətə olan nifrəti gördüyüm insan. Düzü, apardığı siyasəti bəyənmirəm, amma etdiyi hərəkətləri mən edə bilmərəm. Nə yalan deyim, cürət etmərəm. Özümdən qabaq ailəmi, ətrafımı və onların gələcəkdəki halını göz önünə gətirəndə bacarmaram. Gör bu insan həyatla olan bağını nə qədər qısaldıb ki, bəlkə sonu ölümlə bitsə belə, yolundan dönmək istəmir. Onu yerində ola bilmərəm, amma olsaydım əgər, ilk işim siyasi mühacir adıyla və ya normal şərtlər altında anamı da götürüb buradan getmək olardı. Rüstəm ismayılbəyli üçün də yazmışdım bənzər sözləri, bu millətə, bu gəncliyə dəyməyəcək onların əməkləri. Bu məğlubiyyəti və ya asılılığı qəbul etmək kimi anlaşıla bilər, bəlkə də, etmişəm artıq. Lakin başqa çarəmiz yoxdur. Sözaltı anonim qaldığımız tək-tük məkanlardan biridir, ürəyimizi, demək istəyib deyə bilmədiklərimizi, meydanlarda hayqırmaq istədiklərimizi yazırıq. Nəticədə insan içində sıxıntı, haqsızlıq, əsəb hiss edəndə boşaltmaq istəyir özünü. Yenə də yaxşı ki, bura var və iki ildir buradayam.
Qiyasəddin üçün ən gözəl və xoş arzularımı, diləklərimi diləyirəm. Sənin kimi gənclər olan ölkə çox şanslıdır, təbii ki, qədrini bilən ölkələr üçün...