26. Bir iki saat bundan qabaq ev üçün bazarlıq etməyə çıxmışdım (məlum sabahdan yenə 2 günlük karantin başlıyır). Supermarketə girəndə dəhşətə gəldim. insanlar sanki 1 illik tədarük yığırlar. Lazım gəldi gəlmədi hər şeyi arabaya dolduran kim, 10 dənə 15 dənə çörək alan kim. Başqası nə edəcək deyə düşünən yoxdu, hamısı mənim olmalıdı. Sanki sabah yoxmuş kimi hər şeyi almağa çalışırlar, sıra mədəniyyəti onsuz da yoxdu, hamı az qalır bir-birinin üstünə çıxsın. Qıraqdan baxanda həqiqətən də gülməli gəlir. Amma mən bunu bir növ tragikomediya adlandırıram. Qarşımdakı səhnəyə baxıb düşünməyə başladım. Həqiqətən də bu millət demokratiya ilə idarə olunmağa layiqdirmi? Yəni bu düşüncədəki bir insanın verdiyi səslə mənim səsimin eyni statusda olması nə qədər düzgündür. Düzdü azərbaycanda nə qədər demokratiya var o ayrı məsələdi. Amma mənim dediyim siyasi deyil sadəcə işin fəlsəfi tərəfidi. Yəni insanlar həqiqətən də hüquqi cəhətdən bərabər mi olmalıdır?
Elə həmin an sokrat ilə ademantusun o məşhur söhbəti yadıma düşdü. Bu hissəni Uzun uzadı yazmayacam amma sokratın təməl fikri o idi ki, əgər bir gəmi sahibi olsan onun mütəxəssislər tərəfindən mi, yoxsa sadə afinalı vətəndaşlar tərəfindən mi idarə edilməsini istəyərdin? Cavab da olduqca açıqdır. Amma burada da belə bir problem ortaya çıxır ki, bizim ölkədə gəmini idarə edənlər göyərtədə öz kefinə baxır, əhaliyə isə qarın toxluğuna avar çəkdirir.
işin siyasi tərəfinə baxanda da əslində 3-cü dünya ölkələri üçün demokratiya itə atılan sümükdən fərqsizdi. Haqqın olanı tələb edən kimi başını qatmaq üçün hakim təbəqə ortaya bir sümük atır " sənə bu qədər demokratiya bəsdir, get bir qıraqda gəmir bunu" deyir.