10. Şah ismayıl Xətayi, deyilənə görə, bir gün Yavuz Sultan Səlimə qiymətli daş-qaşla bəzədilmiş bir sandıq hədiyə göndərir.

Sultan Səlim sandığı açır və görür ki, içindən qiymətli daş-qaş çıxır. Lakin bununla belə, sandıqdan hərkəsin burnunu tutmasına səbəb olan bir qoxu gəldiyini təsbit edir. Görür ki, ən altdakı boxçadan isə "insan nəcisi" çıxır. Bu Osmanlıya təhqir demək idi.

Sultan Səlim çox düşünür və cavab üçün həll yolu axtarır. Eyniylə ləl-cəvahiratla dolu bir sandıq hazırlatdırır. içinə isə dönəmin ən məşhur, gül qoxulu "Osmanlı lokumu"ndan bir qutu qoyur və yanına da kiçik bir "not" buraxır, elçisi vasitəsiylə şaha göndərir.

Şah ismayıl sandığı açır. Açdığı zaman ətrafa gözəl qoxu yayılır və ən altda bir "lokum"un olduğunu görür.
Əvvəlcə heçnə anlamırlar. Osmanlı elçisi lokumdan öncə özü dadır, sonra ismayıl və digərlərinə yemələri üçün verir. Bu dəmdə isə Şah ismayıl, qutunun içindən çıxararaq Sultan Səlimin göndərdiyi kiçik qeydi oxuyur:
"Herkes kendi yediyinden ikram eder"