56. Uşaqlıqdan bəri atam və anam mənə bir dəfə də vətən üçün ölməyin lazım olduğunu deməyiblər. Həmişə "imkan olsa, ikinizi də saxlatdıraram. Bu ölkəyə, bu hakimiyyətə görə sizi oda atmaram" - deyirlər. Özüm oturub fikirləşirəm, mənim ailəm kimi neçəsi var bu ölkədə. Yüz, min və ya daha çox. Bəs onları belə düşünməyə nə vadar edir? Hökumət, varlılar, ya ölkədə şəhidə verilən dəyər? Hələ də cavabını dəqiqləşdirməmişəm.

indi 18 yaşım var. Böyük ehtimalla növbəti 4 il içərisində oxuyacağım universitet həyatının mənə çox təsiri olacaq. Bəlkə milli ruh qazanacam, bəlkə də indiki ruhsuzluğumu daha dərinləşdirəcəm. Bəlkələrlə bağlı çox yazmaq olar, gərək yazdıqlarımın 10%-ni yaşayam, hiss edəm. Yenə də hər şeyi gələcək göstərəcək.

Amma bu ölkəyə çox heyfsilənirəm. Burada insanların milli ruhunun sındırıldığına görə çox heyfsilənirəm. Belə olmamalı idi, özü də heç olmamalıydı. Mən ki günü bu gün azərbaycan himnini eşidəndə tükləri biz-biz olan, azərbaycan adını hər yaxşı şeydə eşidəndə uşaqtək sevinən biriyəm. Fəqət Bir hissimizi belə doğru-düzgün yaşaya bilmirik. Və bu məni çox pis sıxır. Vətən üçün ölmək yox, ölməmək üçün buranın qədrini bilmək önəmlidir.