2. əsgərlikdən gəldiyim hələ bir gün deyildi ki, küçədə gəzəndə qabağıma elə mənlə bir gündə ehtiyata buraxılan əsgər yoldaşımı gördüm. biraz söhbət elədik sonra dedi ki bəs "r." (bu da əsgər yoldaşımdı ancaq biraz yaxın idik özü ilə) gəlir gedirik restorana. nəsə paz oldum, elə bilirdim ki, hərbi xidmətdən sonra dəyişilmişəm, artıq sosial birisiyəm. deyib güləcəm, hər şey normal olacaq. ancaq yox! belə olmadı. "r." ladası ilə gəldi getdik restorana yanında bir iki tanış da var idi. yol boyu güya zarafat elədik bir iki dənə, olmadı yerinə düşmədi desək olar. çatdıq, oturduq sifariş verdik. bunlar söhbət edir ora bura, və mən isə söhbətdən qıraqda qalırdım, biraz sıxıldım. və həmin an gəldi çatdı: "sən niyə danışmırsan bəs?". çox eşitmişəm bu sualı həyatım boyunca. məhz həmin andan oradan getmək istəyi daha da gücləndi, başa düşdüm ki sosial məkanlar mənlik deyil. camaatın yığıncağını da korluyuram həm də.
nə isə sən demə bunlar içəcəkmiş (təbii olaraq). mən də heç vaxt içməmişəm axı, belə olan halda qəribə vəziyyət yarandı. bizim millətin də xasiyyətidir axı, içməyəni içməyə vadar etmək. yalandan bir iki qurtum alıb yola verdim. sonra isə artıq başa düşdüm ki bəs mənim varlığım burada çoxluq yaradır.
bu da sonuncu dəfə oldu ki, mən hansısa çağrılmadığım bir yerə paz olaraq getdim. əslində sonuncu dəfə hansısa yerə getməyim oldu çünki heç hara çağrılmamışam, çağrılmayacam da.