76. Ölüm haqqında düşünürəm. Youtube-da beynimdəkinin eynisini əks etdirən, hislərimi mənə danışan mahnılar axtarıram. Özümü özümə ifadə etməyə ərinirəm, dedim ki, mahnılar məni mənə ifadə etsin, amma tapmadım. intihar etmək, ölmək, gecələr gələn ölmək istəyi kimi başlıqlara baxıram. Bəzi entryləri oxudum, hansı ki, sırf ölüm haqqında yazılıb deyə oxudum. Yazanlar Ölmək və yaşamaq üçün xüsusi məna axtaran yazarlardı. Oxuyarkən beynimdən bu fikirlər keçir: mənanı yalnız yaşamaq istəyənlər axtarır, ardınca da yaşamağı asanlaşdırmaq üçün özlərindən bir məna yaradırlar. Mən isə artıq məna yaratmaq istəmirəm, ərinirəm. Ölümü arzulayan, amma hələ ki alındıra bilməyən insanlar axtarıram entrylərdə, qoy onlar mənim əvəzimdən ağlasın o entrylərdə, mən ərinirəm. Əslində, var idi elə entrylər. Albert Camusun “Yad” əsəri stolun üstündədi, yarısını oxumuşam, sonrası maraqlı gəlir, amma oxumaq istəmirəm hal-hazırda . Deyəsən, ərinirəm. Sağ tərəfdə televizordan səs gəlir, Namiq Qaraçuxurlu ictimai tvdəki bir verilişdə “mən cızığımdan çıxmıram” deyir, tamaşaçılar alqışlayırlar. Sonra beynimdən keçən hər şeyi bu başlığa təhrifsiz yazmağa başlayıram. Artıq sonlardayam. Sonluğu ortalarda düşünmüşdüm artıq. Amma fikrimi iki dəfə dəyişdim. Birinci düşündüm ki, “yaşamağa ərinirəm” yazım sonluğa. Sonra isə düşündüm ki, “yaşamağa həvəsimin (ay bləd necə düşünmüşdüm ala? Hal-hazırda xatırlamağa çalışıram. Ona yaxın bir şey yazacam. Konkret cümlə düşünmüşdüm amma) olmadığı haqda fikirlərimi bölüşdükcə yaşamağa davam etməyim daha da asanlaşır”. Sonluq sonluqda nə düşünəcəmsə, o da olacaq. Çünki, fikirlərim çox sürətli hərəkət edir. Düşündüyüm sürətlə yaza bilmirəm deyə yazdıqlarımla düşündüklərim arasında 60-70 saniyə fərq var. Və mən hər 60-70 saniyə əvvəlki fikri yazanda indiki fikirlərim başqa yerdə olur artıq. Ona görə heç vaxt düşündüklərimi olduğu kimi sizə çatdıra bilməyəcəm. Hal-hazırda entryni bitirdiyimi düşündüm. Düşünən kimi də yazdım.

Yazdığım son cümlənin üzərindən 5 dəqiqə keçir. Entrydə Yazdığım bəzi şeyləri sildim və bəzi əlavələr etdim. Kiminsə bu entryni oxuyarkən “bu dalbayob nə başa salmaq istəyir, bunun dərdi nədi?” istehzalı sözləri ağlıma gəlir və içimdə qəribə bir sıxıntı yaranır. içimdəki ürkək bir səslə “nəyi dalbayobluqdu ki?” Deyir. Çünki, içimdəki də mənim bunu yazdığıma görə dalbayob olduğumu düşünür. Yəqin ki, içimdəki hər nədisə, yalnız sizin fikirlərinizdən ibarətdi. Niyə görə içimdəki də mənim dalbayob olduğumu düşünür ki? Çünki, o əgər bu entrydən utanmasaydı, ürkək səslə “nəyi dalbayobluqdu ki?” Deməzdi. Bu entry mənim beynimin içidi. Müəyyən düzəlişlər və əlavələrlə bacardığım qədər beynimin içindəki fikri təhrifsiz yazmağa çalışdım. Əlbəttə ki, yaza bilmədim.

Əlavələri və düzəlişləri niyə etdiyimin səbəbini açıqlamaq qərarına gəldim hal-hazırda. Çünki, fikirlərimin başqaları tərəfindən anlaşılmayacağını təxmin etdim. Amma yenə də çox düzəliş etmədim ki, entry maraqlı alınsın.

Bu yazını sözaltı günlük başlığına yazmışdım. indi yazarların hal-hazırda düşündükləri adlı başlığın mövcudluğunu xatırladım.

Başlığı axtarışa yazdım, “hazırda” düşündükləri imiş, “hal-hazırda” yox. Bəzi beynimdən keçən fikirləri yazmıram artıq. Məsələn: “televizor mazqimi sikir” yazmaq istədim birdən-birə. Yazmayacaqdım, amma vəziyyəti izah etmək üçün yazdım. Beynimdəki fikirlər çox sürətlə dəyişir. Bəzi fikirlərin lazımsız olduğunu düşünüb, düşünməyi yarıda saxlayıram. Maraqlı bir eksperiment oldu mənim üçün. Hələlik.
Hal-hazırda düşündüm ki, anlıq düşüncələrimi xuy yaza bilərəm. Düzəlişlər etməkdən bezdim deyə entryni bölüşmək qərarına gəldim.