1. eqosentrizm fərdin öz subyektiv fikirlərindən başqa hər hansı digər fikri doğru qəbul etməməsi, edə bilməməsidir.

Eqosentriklər özlərini, şəxsi düşüncələrini və ya maraqlarını daha vacib və güvənilir hesab edirlər. bu hallara əsasən uşaqlıq və yeniyetməlik dövrlərində rast gəlinsə də, yetkin insanlarda da eqosentrizm görülməkdədir.
eqosentrizm və narsisizm oxşar görünsə də, eyni deyillər. eqosentrik insan həmişə diqqət mərkəzində olduğuna inanır. həm eqoistlər, həm də narsisistlər eqolarını başqalarının fikirləriylə doyurursa, egosentristlər üçün bu tam olaraq doğru olmaya bilər.

eqosentrizm termini psixologiyaya ilk dəfə  jan piaje tərəfindən 8-10 yaşınadək uşaqlara xas olan düşüncə tərzini təsvir etmək üçün gətirilmişdir. onun fikrincə bu yaşda olan uşaqlar tam məntiqi düşünə bilmir, biristiqamətli düşünərək "mərkəzçilik edirlər".
piaget eqosentrizmin uşaqlarda dil və əxlaqa təsir etdiyini deyirdi. məsələn, 3-5 yaşlı uşaqlar dil və danışıqdan yalnız öz fikirlərini, istəklərini çatdırmaq üçün istifadə edirlər. və bir uşağın oyuncağını səhvən sındırsaz belə o bunun yanlışlıqla olduğuna inanmır, qəsdən etdiyinizi iddia edəcək.
uşaqlarda eqosentrizmə kiçik bir misal deyim. məsələn 4 yaşlı oğlan anasına oyuncaq maşın hədiyyə edir. yəni onun üçün bu oyuncağı anasının istifadə edəcəyi deyil, özünün bəyənməyi daha üstündür.