177. həyatıma rəng qatan, qıraqdan kiçik, mənim üçün böyük və dəyərli görünən təkanlar.
gülümün qönçələndiyi gördüyüm an xoşbəxtəm.
anamın evə təzə buraxdığı bala pişik yatdığım yerdə yanıma gəlib məni cırmaqcıqlarla oyadanda xoşbəxtəm. sən axı pişiksən, niyə evdə baş qatmalı o qədər dermə-deşik varkən heç vaxt görmədiyin yatmış adamın sinəsinsə uzanasan axı? möhtəşəm bir şeysən, pişik!
yolda gördüyüm uşağa baxıb gülümsəyəndə o da mənə gülümsəyirsə, xoşbəxtəm. gülə-gülə mənə yaxınlaşmaq istəyirsə, ekstra xoşbəxtəm.
skamyada oturanda ağacdan üstümə yarpaq düşürsə, xoşbəxtəm.
mağazada sevdiyim mahnını eşidəndə, xoşbəxtəm.
"ürəyim filan yeməyi istəyir, evə gedim mamaya deyim bişirsin" fikirləşə-fikirləşə evə gedərkən, anamın həmin yeməyi bişirdiyini görəndə xoşbəxtəm.
kimsə haqqımda kiçicik detalı saxlayıb nə vaxtsa mənə xatırladanda xoşbəxtəm.
bu kimi n dənə şey yaza bilərəm bura və hamısını bir yerə yığıb yazanda xoşbəxt adam olduğumu görmüş oldum. onsuz da xoşbəxtlik sadəcə bir an deyil ki? mənim həyatım dəyər verdiyim o anlarla doludu. "böyük xoşbəxtlik"ləri gözləmək, onları da yaşamaq istəmək çox normaldı, yaxşı. bəs gözümüzü yuxarı dikib ətrafımızdakıları görməmək necə?
həyatımda həmişə inanılmaz dərəcədə böyük problemlər olub, həmişə də olacaq. olmasa mənası qalmaz zatən. əsas məsələ dərdini də dibinə qədər çəkməkdi, adını kiçik qoyduğumuz xoşbəxtlikləri də dibinə qədər yaşamaqdı. bu cümləni həyatımda şüurlu şəkildə tətbiq etməyə başladığım andan etibarən üz tutduğum səmt dəyişdi və yaxşıya doğru dəyişdi. ümid edirəm ömrüm boyu indiki məni qoruyub saxlaya bilərəm.
bu həyatı bir dəfə yaşayırıq, bilmirik 1 saat sonra hələ də yaşamağa davam edəcəyik, ya yox. daha yaxşısını istəməklə və onun üçün çalışmaqla bərabər, sahib olduqlarımızı da nəzərdən çıxartmayıb anı yaşamağı bilməliyik, məncə. uğurlar.