97. piknik peçenyesi.
əvvəllər şəhərdə də olurdu, sonradan yoxa çıxdı və ancaq kənddə görürdüm. kəndimizdə 2 mağaza var idi və bizə ən yaxın olanı ilə aramızdakı məsafə 1-1.5 km olardı. o boyda yolu basa-basa gedirdim piknik almaq üçün. paçkası 10 qəpik olurdu, 3 uşağa 3 manatlıq 30 dənə alıb gətirirdim evə. heç biri yemirdi, elə mən də buna görə alırdım ki, hamısını özüm yeyim. kvadrat formasında üstü naxışlı müxtəlif aromalı peçenye idi. 3-4 növ fərqli dad çeşidi olmasına baxmayaraq hamısı eyni dadırdı, hamısından qurumuş, azacıq yanmış şirin çörək dadı gəlirdi. mən də alanda rəngləri cinsə görə ayırıb qardaşlarıma mavi, özümə bənövşəyi alıb, sellofanı əlimə keçirdib tullana-tullana evə gəlirdim.
bayaq məqsədsiz şəkildə marketə girdim, gəzəndə piknik gördüm bəbəklərim bərəldi, özümü çox xoşbəxt hiss elədim və az qaldım ağlayam. bir peçenye adama bu qədər təsir edər heç? bu dəqiqə onu yeyə-yeyə yazıram entryni. forması dəyişib, portağal aromalısından az-maz portağal dadı gəlir, əvvəlki kimi kövrək deyil - bir sözlə, piknik əvvəlki piknik deyil. amma eybi yox, hələ də istehsal olunmasına həqiqətən çox sevindim. adını görməyim bütün uşaqlığımı gözümdə canlandırmağa bəs elədi və bu hissi heç nəyə dəyişmərəm. könül istər yenə həmin illərə qayıtmaq..