10. Hər səfərində daha da yaxınımızda eşidirik, sanki roketlərin son mənzili bizim məhəlləmiz olacaq. ilk iki gün atılan roketlərdən ciddi şəkildə paranoya qazanmışdıq, adicə qapının örtülmə səsi belə bizi diksindirirdi. 5 gün idi ki, atəşin olmaması sayəsində sakitləşsək də son atılan raketdən ən başa qayıtdıq. Gərək hər an ölə biləcəyimiz ehtimalını yadda saxlayaq. Belə bir hadisəni yaşamamış insanlar bunun necə bir şey olduğunu başa düşməkdə çətinlik çəkirlər, təsəvvür edin ki, raketlərin müəyyən bir atılma saatı yoxdur, nəticə etibarilə nə vaxt qaçıb gizlənməli olduğunuzu bilmirsiniz, bu gecə atılan raket hər kəsin yatdığı vaxtda partladı, sonra raketlərin sırf hərbi obyektləri hədəf almadığını da bilirsiniz və atılan raketlərdən havadaca vurulanlardan qopan qəlpələrin rastgələ bir yerə düşə biləcəyindən də xəbərdarsınız, bütün bunların hamısı cəm halında istənilən an atılan roketlərdən birinin sizin başınızda partlayacağı ehtimalı ilə birləşdikdə əsəb keçirirsiniz. Bəlkə də bunu yazdığım an biri evimizi vuracaq, bilmək olmur. Müharibənin iyrənc bir şey olduğunu bilirdim, bu isə öz növbəsində mənə müharibənin ən murdar üzünü göstərdi, reallıqlar bizi yaşımızdan əvvəl yetkinləşdirir.

Özlüyümdə mən etnik-milli təməlli müharibələrin əleyhinəyəm, tək dəstəklədiyim müharibə növü anti imperialist müharibələrdir. Bu müharibənin də diplomatik yollarla həll olmasını istəyərdim, amma hər iki tərəfin maksimalist tələbləri artıq bunu mümkünsüz etdi, əgər diplomatik danışıqlar olacaqsa da müharibə bunun müqəddiməsi olacaq. Çox istəyərdim ki, bütün müharibə tərəfdarları hər necəsə ön cəbhə və hədəf zonasında yerləşən ərazilərə yerləşdirilsin, bütün müharibə əleyhdarları isə təhlükəsiz zonalara, beləliklə müharibə istəyənlər müharibəni görsün, istəməyənlər isə ondan uzaq olsun, kifayət qədər ədalətli bir razılaşma olardı. Müharibə istəyənlər onsuz da ölümə də razıdır, qoy istədikləri kimi ölsünlər, başqaları ölməyi haqq etmir, könül istəyərdi ki, heç kəs ölməsin, amma reallıq qalan bütün ssenariləri mümkünsüz edir.