154. Ölüm bu qədər rutin və gözlənilən bir şeyə çevrilməməliydi. indi həyat sanki uğultu arasından eşidilən fəryadlardan ibarətdir. Əzizini itirən insanların səsini biz təsadüfən eşidirik. Müharibəyə birbaşa canı ilə məruz qalanların fəryadını, əzizini itirənlərin etirazını, ağısını biz təsadüfən eşidib görürük və onların səsi qısa zaman ərzində kəsilir. Amma müharibənin səsi elə onların səsidir - təsadüfən eşidib sonra heç birinin səsini eşitmirik. Halbuki reallıq odur və reallığın əsas hissəsi isə əlaqəmizi kəsirlər. Kəsilən səsləri təsadüfən eşitmək isə bizim üçün zaman içində gündəlik həyatın rutininə çevrilməyə başlayır məhz onları tam eşidə bilmədiyimiz üçün. Bu qədər zərər çəkən subyekt varkən, nəsə yazmaq və danışmaq lüksünün olması adamı özünə yadlaşdırır sanki. Müharibə insanı nəinki başqasına, özünə də düşmən edir.

Utanc və çarəsizliyin verdiyi qəzəbdən başqa heç nə hiss etmirəm.