212. Ailəmin heç vaxt müzakirə etmədiyi birinci Qarabağ müharibəsinin davamı. Məhləmdəki şəhid bulağının səbəbi olan müharibənin davamı. Ucbatından bir nəsil post-travmatik stress pozuntulu insanın əzab çəkdiyi müharibənin davamı. Məğlub olub boyumuzu yerə soxduğumuz müharibənin davamı. Çoxumuzun azərbaycanlı olmaqdan ruhən imtina etdiyi o ağır müharibənin davamı. Şəhərimin sakinlərini "dılılar" və qeyriləri kimi bölən müharibənin davamı.

Heç birinci və ikinciyə bölməzdim. Müharibə bitməmişdi, biz özümüzü inandırmışdıq ki, bitib. Əslində amma "atəşkəs" zamanı elə asta-asta ölməyə davam edirdik. Elə bil, bitişməyən, qaysaq bağlayan yara idi. Kim nə deyirsə desin, tibbdə qaysaqlamış amma bitişməmiş yaranın bir çarəsi var: o qaysağı təmizləyib ölməmiş toxumanı üzə çıxarırsan ki, bitişsin. Bunu isə edəndə qan daha çox axır.

Ümid edirəm ki, bu müharibə də nəyin isə davamı olar. Amma daha bir müharibənin yox, yaxşı yaşayışın. Yəqin ki, çəhrayı eynək taxıb xiyar-xiyar danışıram indi. Amma insanı yaşadan elə bir ümiddir də...