20. uşaqlıqda şüşəli televizor altlığını ayağımla divara çırpıb qırmışdım. hər yer qan olmuşdu uşaq olsam da çox xoşuma gəlmişdi. o qədər qan itirsəm də ətrafimdakilər qorxsa da mən heç ağrı hiss eləmişdim. indi o tikiş izlərinə baxanda uşaqlığım yadıma düşür

Sonra evdəkilər görər deyə qol yox, ayaq biləklərimi lezvayla kəsməyim onların da izi qalıb, amma onlara baxanda yaxşı hisslər keçirmirəm.

hə bir də qardaşım sağ olsun məni itəlyəndə başım divara dəymişdi ordan da saç çıxmır indi (o vaxtlar keçəl idim deyə başım yarılmışdı). hamısı pis yaxşı mənə nəsə yaşadığımı xatırladır sevirəm onları. nə demişləər səni öldürməyən şey daha da güclü edər